“De uitkijk”. Open zicht op het landschap

“De uitkijk”, zo noemen Hoepertingenaren de uitkijkplek aan Schoofs. Zowel bij spelende jongeren als bij natuurliefhebbers is de plek al jaren een populaire bestemming. Hoepertingen werd altijd als een groene parel gezien in het Haspengauwse landschap, maar de uitkijk gaf deze uitdrukking een extra dimensie.

De uitkijk is een van de Hoepert(h)ings. Het is een fysieke installatie in het landschap die mensen, maar ook elementen in het landschap met elkaar wil verbinden. Op de uitkijk heb je zicht op paden doorheen het natuurgebied en op de kersenwei. Beide paden lopen dood op de silo’s van lokale aannemer Schoofs. Door het andere perspectief op de paden, worden ze verbonden.

Schoofs maakten hun silo’s met grint leeg om de bouw van de uitkijk mogelijk te maken. Het was destijds bedoeld als tijdelijke installatie, maar inmiddels staat de uitkijk er tien jaar omdat de bewoners er zijn van gaan houden. Toch zijn er ook kritische stemmen, zoals de lokale natuurorganisaties. Had de uitkijk niet het begin kunnen zijn van een grotere ruimtelijke inspanning om verschillende aspecten van het landschap met elkaar in verbinding te brengen?

foto_uitzicht

Groene parel of kunstdorp?

Vandaag werd er een nieuwe Hoepert(h)ing ingehuldigd door Marnix Vanlangenaeker, directeur van Kasteel Mariagaarde en initiatiefnemer van de dorpsraad. Een Hoepert(h)ing is een ruimtelijke ontmoetingsplek in Hoepertingen, die resulteert uit een ingreep door kunstenaars of ontwerpers in samenwerking met de lokale bevolking. Een groep van architectuurstudenten en docenten/onderzoekers gaven de samenwerkende initiatieven een naam – Hoepert(h)ings – door twee weken lang in het dorp informele ontmoetingsplekken te creëren. Die traditie heeft zich voortgezet waardoor Hoepertingen vandaag niet langer alleen gekend is als “groene parel in Haspengauw”, maar uitgegroeid is tot een heus kunstdorp.

Tijdens de inhuldiging van de nieuwste Hoepert(h)ing gaf kunstenaar Willo Gonnissen verdere uitleg over hoe hij tien jaar geleden de idee van het treuzelpad vormgaf, gekend door het symbool van de ezel en de halve maantjes. Het treuzelpad is immers de route die alle Hoepert(h)ings met elkaar verbindt. Over de jaren heen breidde het pad zich uit en vervormde zich door de creatie van nieuwe ontmoetingsplekken. Profileert Hoepertingen zich vandaag dan eerder als kunstdorp dan een groene parel? De initiatiefnemers van het nieuwste Hoepert(h)ing, Marnix Vanlangenaeker en Guido Massonet, antwoorden volmondig “Allebei! Het groen is naast de mensen en de ruimtelijke kwaliteiten van het dorp het startpunt van de interventies en de ontmoetingen”.

willo gonissen zwart wit kopie

 

Hoepert(h)ings en Hoepert(h)ingers

In 2015 hebben de Faculteit Architectuur en Kunst en University of East London samen met Hoepertingenaren een aantal ruimtelijke constructies of gebouwde ontmoetingsplekken gecreëerd die ze ‘Hoepert(h)ings’ noemen. Rond deze Hoepert(h)ings is er een gemeenschap ontstaan van bewoners, lokale organisaties, architectuuronderzoekers/docenten en studenten die nog jaarlijks wandelingen organiseren om de Hoepert(h)ings te bezoeken en opnieuw ter discussie te stellen. Vandaag is het tien jaar geleden dat de Hoepert(h)ingenaars hun eerste wandeling hebben georganiseerd. Naar aanleiding van deze tiende verjaardag hebben ze een publieke oproep gelanceerd voor nieuwe deelnemers aan de wandeling op 12 september 2025. Een van de trekkers Sarah Martens, vertelt ons dat “(….) de groep nood  heeft aan nieuwe inzichten in en visies op de rol van Hoepert(h)ings en de gemeenschap van Hoepert(h)ingenaren in Hoepertingen”. Op 12 september zagen we heel wat nieuwe gezichten. Hopelijk leidt dit tot evenveel boeiende discussies over de toekomst van het Hoepert(h)ings initiatief.

walk day 1 black and white